Siła czosnku jest skuteczniejsza niż pojedyncza tabletka antybiotyku

Misjonarz Albert Schweitzer przyniósł czosnek na początku tego wieku, kiedy z powodzeniem zastosował go w leczeniu czerwonki pełzakowej u swoich pacjentów w Afryce równikowej. Późniejsze eksperymenty wykazały, że czosnek był skuteczny nie tylko przeciwko pasożytniczym amebom wywołującym czerwonkę, ale także przeciwko innym organizmom, takim jak Toxoplasma, Cryptosporidia i Pneumocystis pneumoniae, które wszystkie wywołują choroby u ludzi.

Zakażenia pasożytnicze są częstym problemem u pacjentów z AIDS. Dr Subhuti Dharmananda, dyrektor Projektu Wzmocnienia Odporności w Portland w stanie Oregon, regularnie leczy pacjentów z AIDS cierpiących na tego typu zakażenia oportunistyczne. Jego podstawową antybiotykoterapią jest czosnek – około dziewięciu ząbków czosnku dziennie w przypadku aktywnych infekcji – i uważa, że ​​jest on skuteczny w zapobieganiu lub leczeniu tych infekcji, nawet gdy konwencjonalne antybiotyki zawiodły.

Należy zauważyć, że zaczął stosować kapsułkowaną postać czosnku, standaryzowaną pod względem zawartości allicyny – jeden z najlepszych produktów. Odkrył jednak, że nawet dawki dwudziestu siedmiu kapsułek dziennie nie miały wpływu na infekcje. Po przejściu na surowy czosnek w tej samej dawce osiągnął pożądany rezultat (Dharmananda, 1995). Najnowsze badania potwierdzają skuteczność stosowania pasożytów jelitowych w leczeniu AIDS (AIDS Research Alliance 1996; Deshpande i in. 1993).

Infekcje grzybicze
Jeśli kiedykolwiek miałeś grzybicę stóp, wiesz, jak uporczywa może być infekcja grzybicza lub grzybicza. Mycie czosnkiem może być bardzo skuteczne w walce z grzybicą zewnętrzną, ale czosnek może również leczyć grzybice ogólnoustrojowe. Naukowcy z Uniwersytetu Nowego Meksyku wykazali, że czosnek był skuteczny zarówno w probówkach, jak i na zwierzętach, w walce z zakażeniem grzybem Cryptococcus neoformans. Chińscy naukowcy wykazali również, że czosnek, w postaci wyciągu dożylnego, może być skuteczny w walce z kryptokokowym zapaleniem opon mózgowych. Krew i płyn mózgowo-rdzeniowy pacjentów biorących udział w tym badaniu były